Praktijkprobleem

Het praktijkprobleem is ontstaan vanuit de eerdergenoemde fascinatie voor de representatie van verschillende dystopische ideeën die tot uiting komen in de verschillende werelden in de serie.

Het idee om onderzoek te gaan doen naar de serie Black Mirror is dus ontstaan vanuit een bewondering voor de manier waarop de makers een verhaal weten over te brengen op de kijker. Regisseur Charlie Brooker is een futurist die precies weet hoe hij huidige trends in ons collectieve gedrag moet weerspiegelen. Hij laat ons zien waar communicatietechnologie, sociale media en reality-tv toe kunnen leiden als we niet proberen te behouden wat mooi en puur is aan ons collectieve bewustzijn en de mensheid.

De manier waarop Brooker dat doet liet mij na een aantal afleveringen in een verontrustende staat achter. Het deed mij beseffen waar mijn eigen gebreken liggen, een gevoel van waardeloosheid op het gebied van mijn eigen artistieke vermogens. Tijdens een lezing van kunstenares Tinkebell die ik heb bijgewoond kwam naar voren dat iedere kunstenaar in zijn werk een verhaal moet vertellen. Kunstenaars zijn dus evenals regisseurs verhalenvertellers. Als ik dan reflecteer op mijn artistieke werk zie ik niet terug wat ik wil vertellen met een medium. Ik werd nieuwsgierig naar de manier waarop Brooker zijn verhalen weet te vertellen/vertalen en hoe ik dan als kunstenaar zijnde mijzelf kan ontwikkelen om verhalen te vertellen doormiddel van beeldend werk waarin de boodschap zelf een rol speelt evenals het overbrengen van een gevoel of beleving.